Zespół Szkół w Siekierkach Wielkich

 

Nawigacja

O szkole Historia szkoły Patroni

Patroni

Patronami naszej szkoły są Paulina i August Wilkońscy.

    Paulina z Lauczów Wilkońska
   
    Urodziła się w Swarzędzu ok 1815 roku. W roku 1832 po bardzo romantycznym zapoznaniu w poznańskim hotelu "Pod Złotą Kulą" z Augustem Wilkońskim wychodzi za niego za mąż. Od 1836 roku przebywała w Królestwie. W latach 1840-1851 zamieszkiwała w Warszawie. Zadebiutowała w 1841 roku w "Pierwiosnku". Wraz z mężem prowadzili "Salon Literacki". Skromną oprawę i brak wszelkiej wytworności ich "wtorków" wynagradzał nastrój swobody oraz udział licznych przedstawicieli inteligencji twórczej od środowiska "Biblioteki Warszawskiej" po krąg miłośników "Przeglądu Nauk" i członków "Cyganerii Warszawskiej". Po wydaleniu z zaboru rosyjskiego, osiedliła się wraz z mężem w swym rodzinnym majątku w Siekierkach. Utrzymywała się jako jedna z pierwszych zawodowych literatek polskich z pracy piórem. Napisała liczne powiesci i opowiadania: "Wieś i miasto", "Poranki i wieczory", "Powieści", "Pisma", "Moje wspomnienia o życiu towarzyskim w Warszawie". Jej utwory mają melodramatyczny schemat fabuły podkreślający opozycję ziemiańską i deprawujące życie miejskie. Cennym dokumentem życia umysłowego międzypowstaniowej Warszawy są jej liczne listy do J. I. Kraszewskiego. Wydała również "Moje wspomnienia o życiu towarzyskim w Kongresówce"- żywo napisana gawęda wspomnieniowa. Przeżywszy wiele lat swego męża, zmarła 9 czerwca 1875 roku w Poznaniu. Pochowana została w grobowcu rodzinnym w Siekierkach, który został zniszczony przez wojska hitlerowskie.

    August Wilkoński

    August, Józef, Mścisław urodził się 28 sierpnia 1805 roku w Kąkolewie pod Lesznem. Syn ziemianina. Po ukończeniu gimnazjum w Poznaniu, studiował w latach 1824-28 we Wrocławiu. Był uczestnikiem Powstania Listopadowego. W okresie walk w Warszawie na Woli został ciężko ranny w głowę i stopę. Za udział w Powstaniu oznaczony Krzyżem Virtuti Militari. Po upadku Powstania zostaje w roku 1832 skazany na dwanaście lat twierdzy za udział w powstaniu, oraz za zabicie w pojedynku pruskiego oficera. Dopiero co poślubiona małżonka udaje sie do twierdzy dobrowolnie wraz z mężem. Na skutek starań zostaje zwolniony w cztery lata później i przenosi się do Królestwa. Zajmuje się początkowo ziemiaństwem, lecz widmo bankructwa powoduje że porzuca to zajęcie. Przyjmuje pseudonim AU WI chirurg filozofii. Pod koniec 1840 roku osiadł w Warszawie. Uczestniczył aktywnie w życiu umysłowym, szczególnie literackim. Utrzymywał kontakty zarówno ze środowiskiem "Biblioteki Warszawskiej" jak i "Przeglądu Nauk". Próba założenia własnego pisma "Upiór Literacki" zakończyła się  niepowodzeniem na skutek trudności z cenzurą. Niechętny początkowo "Cyganerii Warszawskiej" zbliżył się Wilkoński do młodzieży literackiej. Był honorowym prezesem "Cechu Głupców" oraz w latach 1846-47 redaktorem i wydawcą związanego z tą grupą pisma "Dzwon Literacki".
Więziony przez władze carskie za działalność polityczną, wyszedł po uwolnieniu do redakcji "Dziennika Warszawskiego" M. Rzewuskiego. Skłócony z Rzewuskim na tle politycznym został zapewne za jego sprawą wydalony z Królestwa.
Popularność zawdzięczał tak cechom charakteru i zaletom towarzyskim jak i twórczości literackiej. "Ramoty i ramotki", "pokrzywki literackie"-  których zakończenie udaremniła śmierć autora. Zamieszczał w prasie warszawskiej i galicyjskiej recenzje artystyczne i publicystyczne. Postać wujaszka literatury utrwalili pamiętnikarze, a historia literatury przyznała mu rangę jednego z pierwszych, polskich humorystów.
Odniesione obrażenia w powstaniu były przyczynkiem jego przedwczesnej śmierci. Zmarł 4 lutego 1852 roku. Pochowany został w grobowcu rodzinnym żony w Siekierkach. Po zlikwidowaniu przez hitlerowców grobowca, trumny zostały zakopane na miejscowym cmentarzu bez żadnego oznakowania. W miejscu gdzie znajdował się grobowiec, usytuowano symboliczny nagrobek Augusta Wilkońskiego.

                                              ------------------------------------------------

Źródło: A.Czyżewski "Dzieje szkoły w Siekierkach w minionym 70-cio leciu."